Her iki protokol de aynı sorunu çözer: proxy trafiğini sıradan bir siteye yapılan normal ziyetten ayırt edilemez hale getirmek. Sansürcü bir hosta giden TLS bağlantısı görür, o kadar. Fark, oraya varma yolunda.
Trojan: iyi bir yalan gerçek bir site ister
Trojan kendi alan adında, kendi geçerli sertifikasıyla çalışır. İzleyen herkes için trafiğin sıradan bir siteyle oturumdur. Uç nokta doğru şifre olmadan yoklanırsa, o alan adının ardındaki sıradan site gibi tıpatıp yanıt verir — tüm kamufle budur.
Bedeli: alan adı senin olmalı, sertifika geçerli kalmalı — ve cephe’nin kendisi bloklanırsa kamufle onunla birlikte ölür.
VLESS: daha hafif bir iç protokol
VLESS, kanalın kendisi için minimal bir protokoldür. Neredeyse hiç ek yük getirmez ve modern taşıyıcıları destekler — kendi el sıkışması yerine gerçek ve büyük bir servisin TLS el sıkışmasını gösteren, hiç sertifika tutmayan Reality dahil. Sansürcüye bağlantı, büyük ve popüler bir servise giden trafik gibi görünür; senin alan adın hiçbir yerde görünmez — sansürcünün elinde kalan tek hedef sunucunun adresidir.
VLESS’ı bütün büyük açık istemciler destekler ve abonelik formatı ekosistemin standardıdır — tek bağlantı hepsine uyar.
Neden ikisini birden çalıştırıyoruz
Herhangi bir protokol, belirli bir ülkede veya ağda bir sansürcünün gözünden düşebilir. Her düğümde iki protokol, ikinci bir satın alma gerektirmeyen bir B planı demektir: uygulamandaki yapılandırmayı değiştir ve çalışmaya devam et. Abonelik bağlantısı ikisini de taşır — birçok uygulama en hızlıyı kendiliğinden seçer; geri kalanında iki dokunuşla elle geçersin.