هر دو پروتکل یک مسئله را حل میکنند: غیرقابلتفکیک کردن ترافیک پروکسی از یک بازدید عادی از یک سایت معمولی. سانسورچی یک اتصال TLS به میزبانی را میبیند، نه بیشتر. تفاوت در مسیر رسیدن به آن است.
Trojan: دروغ خوب به یک سایت واقعی نیاز دارد
Trojan به یک سایت HTTPS واقعی و موجود وصل میشود — پروکسی دامنه و گواهی آن را قرض میگیرد. برای هر ناظری، ترافیک تو یک نشست با آن سایت است. اگر مستقیماً پروکسی را بسنجند، اتصال همانطور رفتار میکند که سایت معمولی رفتار میکرد.
هزینهاش: به یک دامنه و گواهی نیاز داری، و پوشش با سایتی که تقلید میکند زندگی یا میمیرد.
VLESS: یک پروتکل درونی سبکتر
VLESS پروتکلی مینیمال برای خودِ کانال است. تقریباً هیچ سرباری ندارد و ترنسپورتهای مدرن را پشتیبانی میکند — از جمله Reality که بدون داشتن هیچ گواهی، اثر انگشت دستدادن TLS دیگری را قرض میگیرد. در نظر سانسورچی اتصال مثل ترافیک به یک سرویس بزرگ و محبوب به نظر میرسد؛ دامنهای از تو برای فیلتر کردن وجود ندارد.
VLESS همچنین در کلاینتهای موبایل و دسکتاپ پشتیبانی درجهیک دارد — برای همین یک لینک اشتراک همهجا کار میکند.
چرا هر دو را اجرا میکنیم
هر پروتکلی ممکن است نزد سانسورچی یک کشور یا شبکه خاصی از افتاد. دو پروتکل روی هر نود یعنی یک پلن جایگزین که خرید دوم نمیخواهد: کانفیگ را در اپ عوض کن و ادامه بده. لینک اشتراک هر دو را حمل میکند — اپ بهترین اتصالشونده را برمیگزیند.